ಎಲ್ಲರಿಗಾಗಿ ಉರಿದು ಕತ್ತಲಾಗುವ ಹೆಣ್ಣು – 35ರ ನಂತರ ಅರಿವಾಗುವ ಕಹಿ ಸತ್ಯ

ಹೆಣ್ಣಿನ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ತ್ಯಾಗ ಸಂಪಾದಕೀಯ (Women Self Sacrifice Editorial Kannada)

​“ನೀನು ಎಲ್ಲರಿಗಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕು” — ಹೆಣ್ಣು ಹುಟ್ಟಿದಾಗಿನಿಂದಲೇ ಅವಳ ಕಿವಿಗೆ ಎರೆಯುವ ಮೊದಲ ಪಾಠವಿದು. ಮಗಳಾಗಿ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಮಾನ ಕಾಪಾಡಬೇಕು, ಅಕ್ಕ-ತಂಗಿಯಾಗಿ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಹೆಂಡತಿಯಾಗಿ ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾಗಬೇಕು, ತಾಯಿಯಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ತನ್ನೆಲ್ಲ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಬಲಿ ಕೊಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಸೊಸೆಯಾಗಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸದಾ ಖುಷಿಪಡಿಸುತ್ತಿರಬೇಕು. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಟಿಸಿದಳು ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆಯೇ ಅವಳ “ಒಳ್ಳೆಯತನ”ವನ್ನು ಸಮಾಜ ಅಳಿಯುತ್ತದೆ.

​ಆದರೆ, ಆ ಪಾತ್ರಗಳೆಂಬ ಮುಖವಾಡದ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಆ ಅಸಲಿ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಏನು ಇಷ್ಟ? ಅವಳಿಗೆ ಏನು ಬೇಡ? ಅವಳಿಗೆ ಸುಸ್ತಾಗಿದೆಯಾ ಅಥವಾ ಅವಳಿಗೂ ಒಂದು ಕನಸಿದೆಯಾ ಎಂದು ಯಾರಾದರೂ ಎಂದಾದರೂ ಕೇಳಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಕೊನೆಗೆ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನೇ ಅವಳು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ.

​ಅವಳು ಮಾಡುವ ಮೌನ ಮತ್ತು ಮೂರು ದೊಡ್ಡ ತ್ಯಾಗಗಳು

​೧. ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವುದು: ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬಿಸಿ ಊಟ ಬಡಿಸಿ, ಗಂಡ-ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ್ದನ್ನು ಮಾಡಿ, ಕೊನೆಗೆ ತಾನು ತಣ್ಣಗಾದ ಊಟ ತಿನ್ನುವುದು ಹೆಣ್ಣಿನ ಜಾಯಮಾನ. ತಲೆನೋವು ಬಂದರೂ “ಮನೆಕೆಲಸ ಯಾರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ?” ಎಂದು ನೋವು ನುಂಗಿಕೊಂಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಅವಳು, ತನ್ನದೇ ಆರೋಗ್ಯದ ತಪಾಸಣೆಯನ್ನು “ದುಬಾರಿ” ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮುಂದೂಡುತ್ತಾಳೆ.

​೨. ಕನಸುಗಳನ್ನು ಅಟ್ಟದ ಮೇಲಿಡುವುದು: ಓದುವ ಆಸೆ, ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಕಾರು ಅಥವಾ ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನ ಓಡಿಸುವಾಸೆ, ಬ್ಯುಸಿನೆಸ್ ಮಾಡುವ ಕನಸು ಎಷ್ಟೋ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಅಸುನೀಗುತ್ತವೆ. “ಮನೆಯವರು ಏನಂತಾರೋ, ಸಮಾಜ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ನೋಡುತ್ತದೋ” ಎಂಬ ಸೋಗಿನ ಭಯವೇ ಆ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಒಂದು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಅಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸುತ್ತದೆ.

​೩. ಖುಷಿಗೂ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥ ಭಾವನೆ (Guilt Trip): ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಒಂದು ಕಪ್ ಕಾಫಿ ಕುಡಿದರೂ ಅಥವಾ ತನಗಾಗಿ ಒಂದು ಚೂಡಿದಾರ ಖರೀದಿಸಿದರೂ “ಅಯ್ಯೋ, ದುಡ್ಡು ವ್ಯರ್ಥವಾಯಿತಾ?” ಎಂಬ ಅಪರಾಧಿ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಅವಳನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ನಕ್ಕರೆ “ಬಹಳ ಹಗುರ” ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ, ಅತ್ತರೆ “ದುರ್ಬಲಳು” ಎಂಬ ಗೇಲಿ — ಇದುವೇ ಅವಳ ಬದುಕಿನ ಅರಮನೆ.

​೩೫ರ ವಯಸ್ಸು ದಾಟಿದ ಮೇಲೆ ಅರಿವಾಗುವ ಕಹಿ ಸತ್ಯ!

​ಜೀವನದ ಅರ್ಧ ದಾರಿ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಆಕೆಗೆ ತಡವಾಗಿ ಒಂದು ಸತ್ಯ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ: “ನಾನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗಲು ಹೋಗಿ, ನನಗೆ ನಾನೇ ಇಷ್ಟವಾಗದೆ ಹೋದೆ. ನನ್ನ ಖುಷಿಯನ್ನು ಮುಂದೂಡುತ್ತಾ, ನನ್ನ ಪೂರ್ತಿ ಜೀವನವನ್ನೇ ಮುಂದೂಡಿದೆ.”

​ಆಗ ಆಕೆಯ ಮುಂದೆ ಎರಡೇ ದಾರಿಗಳಿರುತ್ತವೆ — ಒಂದ, ಹೀಗೇ ಕೊರಗುತ್ತಾ ಕೊನೆವರೆಗೂ ಅಳುತ್ತಾ ಸಾಗುವುದು; ಇಲ್ಲವೇ, ಇಂದಿನಿಂದಲಾದರೂ ನನಗಾಗಿ ನಾನು ಬದುಕುವುದು. ಇದು ಸ್ವಾರ್ಥವಲ್ಲ, ಇದು ಬದುಕುಳಿಯುವಿಕೆ!

​ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಹೆಣ್ಣು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?

• ​ಸಮಯದ ಖಾತೆ ತೆರೆಯಿರಿ: ದಿನದಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಠ ೩೦ ನಿಮಿಷಗಳನ್ನು ನಮಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಡಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ನೀವು ಸ್ಪಷ್ಟನೆ (Explanation) ಕೊಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.
• ​‘ಇಲ್ಲ’ (No) ಹೇಳುವುದು ಕಲಿಯಿರಿ: “ನನಗೆ ಇವತ್ತು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ನೀವು ದಣಿದಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಮ್ಮ ದೌರ್ಬಲ್ಯವಲ್ಲ, ಅದು ನಿಮ್ಮ ಮಾನವ ಸಹಜ ಹಕ್ಕು.
• ​ಕನಸುಗಳ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಕೆಳಗಿಳಿಸಿ: ಅಟ್ಟದ ಮೇಲಿರುವ ಆಸತೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹೊರತೆಗೆಯಿರಿ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪುಸ್ತಕ ಓದುವುದರಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಒಂದು ಡ್ರೈವ್ ಹೋಗುವುದರಿಂದಲೋ ಇದನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿ.

​ಹೇಳುತ್ತಾರೆ — “ಹೆಣ್ಣು ದೀಪದ ಹಾಗೆ, ತಾನು ಉರಿದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೆಳಕು ಕೊಡಬೇಕು” ಎಂದು. ಆದರೆ ನೆನಪಿಡಿ, ದೀಪದಲ್ಲಿ ಎಣ್ಣೆ ಖಾಲಿಯಾದರೆ ಅದು ತಾನೂ ಆರಿಹೋಗುತ್ತದೆ, ಇಡೀ ಮನೆಯನ್ನೂ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮೊದಲು ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ದೀಪಕ್ಕೆ ಎಣ್ಣೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಿ!